X
تبلیغات
رایتل
 
حرفهای نگفتنی
دوشنبه 2 شهریور‌ماه سال 1383 :: 12:25 ب.ظ ::  نویسنده : حرفهای نگفتنی       

قاصدک! صدایم را می شنوی؟! اگر امروز دیگر قاصدک صدایم را نمی شنود مقصر کیست؟!

تازه تونسته بود روی ساقه نحیفش بایسته که دید یه دنیای زیبا و بزرگ اونو در آغوش خودش گرفته.همه چیز رنگی و زیبا بود.قناری می خوند و پروانه می رقصید.سپیدار نام قاصدک را زمزمه می کرد و چمنها برایش ناز و نسیمی او را نوازش می کرد.ناگهان ابرها از شادی او در این رنگها نالیدند و گریستند و بعد اجازه حضور به آبی آسمون رو دادند.اما آبی سخن نگفت و فقط به او نگریست.بارها نگاهش کرد اما قاصدک...نه معنی گریه ابرها رو فهمید و نه سکوت آبی رو.روزاش گذشت تا اینکه پروانه عاشق به قاصدک نزدیک تر شد و روی اون نشست.قاصدک بی اعتنا به سکوت آبی اسمون غرق عشق و امید به پروانه و خوشی های دورو برش بود.

جوانی بود و روزهای زیبا و یاران در بزم و محفلهای گرم و شادی بپا.

قاصدک:   چه زیباست زمزمه سپیدار.پروانه زیبای من....برای تو تا آسمون آبی و مغرور قد خواهم کشید....

تا اینکه پروانه خسته شد و عزم رفتن کرد. قاصدک دل نگرون پرسید رهایم می کنی؟!به کجا می روی؟نکنه دلم میزبان خوبی برایت نبوده؟!!! پروانه گفت از نشستن روی تو پایم درد گرفته.باید چرخی بزنم و رقصی کنم.خسته ام.قاصدک دلشکسته گفت:من به عشق تو ؛ تو را بر روی ساقه باریکم تحمل کردم تو چه می گویی؟!!! اگر بروی من از بین خواهم رفت! پروانه حرفش رو تکرار کرد و گفت تو دیگر جوان نیستی.پس حتما تو هم خسته شدی.رفتن من برایت بهتر است.می توانی استراحت کنی.بدون من آسوده تری!!! و بلند شد و رفت...!

قاصدک فریاد زد پس دوست داشتنمان چه می شود؟! اما جوابی نشنید.پروانه با رفتنش قاصدک رو پرپر کرد.قناری با رقص پروانه شروع به خواندن کرد و هیچیک صدای آه دردناک قاصدک پرپر شده را نشنیدند.قاصدک گفت قناری اگر بخوانی کسی صدای کمکم را نمی شنود.اما قناری باز هم خواند و باد نیز با آواز قناری و رقص پروانه همنوا شد و صدای قاصدک را که می گفت باد آنچه را که پروانه از من گرفت به من باز گردان نشنید و با رقص خود بیشتر از پیش پرپرش کرد.ابرها را صدا زد و کمک خواست.اما ابرها ناله کنان تنها باریدند.باریدند و باریدند و بار دیگر گریستند برای...

(آن یار دیرینه ببینید که با یار چه کرد)

اینبار از ته دل؛ آبی آسمون رو صدا زد؛اما جواب....!دیگر از آبی خبری نبود.دنیا تیره و تار شده بود.کو آن رنگهای زیبا؟! کو آن دوستانی که پس از شکفتنم برایم خواندند و به بزمم آمدند؟! چرا دیگر آین ترانه ها و رقصها برای زیبا نیست؟! چرا همه چیز بوی تنفر می دهد؟! چرا کسی صدای این قاصدک زشت وپرپر شده را نمی شنود؟! چرا تنها مانده ام؟! چر؟!!! چرا کسی به یاریم نمی آید؟! آیا مستحق تنهایی ام؟!چه کرده ام که محکوم به نابودی شدم؟!!!

صدایی پر از غم و افسوس از دوردستها همنوای گریه های باران به گوش می رسید که با خود می گفت رنگها تا رنگند بی گمان با من و دل در جنگند...

قاصدک پرسید کیستی؟ می دانی چه به روز من آوردند؟!!!

صدا گفت:آری.من ...پرپر شده ای هستم چون تو که که یکرنگی و صداقت آبی را با تمام وسعت و زیبایش در بین چند رنگیها ندیدم و نتوانستم از سکوت او بفهمم که به من چه می خواهد بگوید؟ تنها کسی که می توانست دوستم باشد...

قاصدک پرسید چه می خواست بگوید؟! صدا گفت:دیگر برای تو دیر شده.همین تو را بس است که بدانی آبی آسمان لایق تو نیست.

و دیگر صدایم را نشنید



آمار وبلاگ
تعداد بازدیدکنندگان: 184774